ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ 'ਰਾਜੂ' ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੜ੍ਹ-ਲਿਖ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਫਸਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਹੂਲਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਰਾਜੂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਕੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕਾਪੀਆਂ-ਕਿਤਾਬਾਂ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਵੀ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਰਾਜੂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ, ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਜਿਹੀ ਲਾਲਟੇਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ।
ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਦੋਸਤ ਉਸਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਸਨ, "ਰਾਜੂ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਆਪਾਂ ਤਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਖੇਤੀ ਕਰਨਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।"
ਰਾਜੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਕਿਸਮਤ ਲਿਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"
ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਸਦੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਮੁਫਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਜਿਸਦਾ ਰਾਜੂ ਨੂੰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗ ਲਿਆਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਹੀ ਰਾਜੂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦਾ 'ਐਸ.ਡੀ.ਐਮ.' (SDM) ਬਣ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਉਸ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜੂ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ:
ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਰਟਕੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ: ਸਿਰਫ਼ ਕਠਿਨ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਨਾ ਬਣਾਓ: ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਰਾਹ ਦਾ ਰੋੜਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ: ਦੁਨੀਆ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹੇ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤੋਗੇ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇ ਜਾਂ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਾਂ?
Written by Lovepreet Singh Grewal


